Rebelya

Księga Mądrości 11, 20: „aleś Ty wszystko urządził według miary i liczby i wagi!” Oto postawa dzieci Abrahama. Pogląd zachęcający do władzy nad światem zewnętrznym, światem zmysłowym.

Zacznijmy jednak wcześniej: Hindusi, daleko starsi niż Wedy, uznali, że rzeczywistość jest Māyā, co potem, skrótowo, rozumiano jako złudzenie. Nie w tym sensie, że świat zewnętrzny nie istnieje, ale w tym, że wraz z naszymi wyobrażeniami na jego temat, nie jest tym, czym nam się wydaje. Za każdym ułomkiem świata zmysłowego, według owych Hindusów, krył się pierwotny i daleko ciekawszy świat duchowy. Maja hinduska była czasem przedstawiana jako piękna bogini. Przeskoczmy kilka epok: gdy Bóg Tetragramatonu wymierzył klapsa jej krąglutkiej pupci – niech ta metafora będzie wkładem pana Roberta do celem ‘Elohim – akcent przeniósł się na tę część świata, którą postrzegano zmysłami. Tak rozpoczął się trwający do dziś podbój Moabu, którego ziemie oraz ich gnoza, w której pobrzmiewają ledwie echa tego drugiego świata, stały się jedyną rzeczywistością. Ta epoka powoli zbliża się do końca, świat duchowy będzie odgrywał coraz większą rolę w świadomości rodzaju ludzkiego. Podobnie pewnie jak Żydzi.

Nie da się jednak ukryć, że owi Żydzi, którzy wywołują w was tyle emocji, są nie tyle ludem Księgi, co ludem książek, albowiem świat zewnętrzny – świat miary, liczby i wagi – dużo łatwiej opisać niż świat wewnętrzny. I za to właśnie kocha Żydów pan Robert. Za książki (nawet te nieudolne), za wiarę w możliwość opisu świata zewnętrznego. Jeżeli zaś chodzi o dobrych katolików, to kłopot: opisom świata zewnętrznego nie wierzą, bo wśród autorów za dużo dzieci Abrahama, w sprawie zaś opisów świata duchowego skazani od wieków na swe Magisterium…